نگینه امانقلووا – آفتابک من

آفتابکِ من شام ما سحر شد

کفتر سفید از لانه بدر شد

برخیز با هم یک‌جایه باشیم

به کفتران دانه بپاشیم

دانهٔ صواب خود بکاشیم

افسانه‌ای که خواندم به بالینت

برای خواب آرام و شیرینت

حقیقتی بود از زندگانی

تا خوب و بد را تو بدانی

قدم به راه بد نمانی

در انتظارند گل‌های گلدانم

صدای پایت بر روی دالانم

از خنده‌هایت روشن شود دل

تنها تویی چراغ منزل

تنها تویی درمان این دل