مولانا – باده پرست

از نرگس چشمان تو ای وای چه مستم

مَردُم، همه دانند که مَن باده پَرستَم

میخواستم امشب بزنَم جامِ شرابی

ماهِ رُخِ تو دیدمُ آن جام، شکستَم

دیگر نرَوَم دَر پِیِ نوشیدن و مستی

عَهدیست که با پیچُ خَمِ مویِ تو بستَم

دیگر نَکُند مست، مرا جُرعه یِ انگور

زیرا که به تو زُل زدم و مست نشستم

از حال خرابم، چه بگویم، چه بخوانم

من مستِ تو وُ عشقِ تو از روزِ اَلَستَم

از نرگِسِ چَشمانِ تو اِی وای چه مَستَم

مَردُم، همه دانند که مَن باده پَرستَم

از نرگِسِ چَشمانِ تو اِی وای چه مَستَم

مَردُم، همه دانند که مَن باده پَرستَم

میخواستم امشب بزنَم جامِ شرابی

ماهِ رُخِ تو دیدمُ آن جام، شکستَم

دیگر نرَوَم دَر پِیِ نوشیدنُ مستی

عَهدیست که با پیچُ خَمِ مویِ تو بستَم

جُز راه تو هرگز نَنَهَم گام، به راهی

من عاشقمُ شاعِرِ چَشمانِ تو هستم